Encyklopedia roślin Drzewa Parocja perska

Parocja perska

Parrotia persica

Wysokość ok. 10 m
Kwitnienie III-IV
Stanowisko słoneczne
Wilgotność gleby lekko wilgotna
Ozdobność liście
Pokrój kulisty, rozłożysty
Kategorie
Parocja perska

Parocja perska, autor: David J. Stang, commons.wikimedia.org

Parocja perska (Parrotia persica) to drzewo należące do rodziny oczarowatych. Ze względu na swoją wytrzymałość często nazywane żelaznym drzewem. Krajami jego pochodzenia Iran i Kaukaz. Jest tam gatunkiem endemicznym. 

Drzewo to niezwykle wolno rośnie, traktowane jest zatem w Polsce jako drzewo małe. Dorasta bowiem w ogrodach do około 5m. W naturze, po bardzo wielu latach udaje mu się dorosnąć nawet do 20 m wysokości. 

Parocja ma krzewiasty, kulisty przekrój, jej korona jest bardzo rozłożysta i gęsta. Ma charakterystyczne, bardzo długie konary, które fantazyjnie skręcają się i zrastają.  Jest to w większości przypadków drzewo wielopienne. Charakterystyczna jest jego gładka kora, w kolorze brunatnym, o często różowawym odcieniu, która się łuszczy i odpada okrągłymi płatami. Gdy odpadnie, miejsca stają się plamami barwy jasnożółtej lub jasnobrązowej. Podobnie jak u platana. 

Liście parocji potrafią znacząco się od siebie różnić. Mogą być okrągłe albo podłużne, często wyglądają jak odwrócone jajo, klinowate u nasady. Ich brzegi mogą być gładkie, ale mogą być karbowane. Są lekko owłosione, mają pofalowany brzeg i są sztywne. Mają od 5 do 20 cm długości i od 3 do 7 cm szerokości. Na młodych okazach liście mają odcień różowawy. Jesienią przepięknie się wybarwiają od żółci aż po purpurę zdobiąc drzewa często aż do grudnia. 

W swoim naturalnym środowisku drzewko zaczyna kwitnąć już od stycznia, w Polsce ma to miejsce dopiero w kwietniu. Kwiatuszki przeważnie mają różowawy odcień z wieloma czerwonymi pręcikami, są zebrane w kwiatostany i są niepozorne.

Uprawa paprocji perskiej

Parocja najlepiej rośnie posadzona w słońcu, choć zupełnie nieźle sobie radzi w półcieniu. Nie ma specjalnych wymagań co do zasobności podłoża, nie toleruje natomiast zasadowego odczynu gleby. Dobrze by była lekko kwaśna i o umiarkowanej wilgotności. Stanowisko powinno być nie tylko słoneczne, ale również osłonięte od wiatru. Roślina nie jest bowiem w pełni mrozoodporna i mroźne wiatry ją uszkodzą. Przed zimą powinna zostać osłonięta i zabezpieczona, szczególnie okazy młode.

Informator Ogrodniczy

Zapisz się do naszego Informatora Ogrodniczego. Będziemy wysyłać Ci najważniejsze wiadomości Ogrodnicze w danym czasie. Dołącz do tysięcy ogrodników i ogrodniczek!