Encyklopedia roślin Cebulowe Śnieżnik lśniący

Śnieżnik lśniący

Chionodoxa luciliae

Wysokość do 15 cm
Kwitnienie III, IV
Stanowisko półcień, słoneczne
Wilgotność gleby umiarkowanie sucha
Ozdobność kwiaty
Pokrój wzniesiony
Kategorie
Śnieżnik lśniący

Chionodoxa luciliae, autor: Yoksel Zok, Unsplash

Śnieżnik lśniący (Chionodoxa luciliae) to gatunek rośliny cebulowej pochodzącej z Turcji, Cypru i Krety. Należy do rodziny szparagowatych. W naturze porasta tereny górskie na wysokościach od 1600 do 2000 m. Uprawiane są odmiany ozdobne a także mieszańce.

Śnieżnik dorasta do wysokości 8-14 cm. Jego cebula jest owalna (ok. 2 cm średnicy) z ciemnobrązową tuniką. Kwitnie w marcu i kwietniu. Jego kwiaty są gwiaździste, sześciopłatkowe, lawendowo-niebieskie z białym oczkiem w środku. Kwiatostany są, jak na tę niewielką roślinę duże, mają ok 3,5 cm średnicy. Znajdują się (najczęściej po 3) na końcu wyprostowanej, cienkiej łodygi w kolorze zielonożółtym, często z purpurowymi przebarwieniami. Liście są długie, najczęściej 2 lub 4, jasnozielone, pokryte cienką warstwą kutneru.

Śnieżnik lśniący – uprawa

Cebulki śnieżnika lśniącego sadzi się we wrześniu i październiku blisko siebie (5-10 cm) na głębokości 5 cm. Podłoże powinno być lekkie, żyzne, przepuszczalne i próchnicze. Dobrze znosi nawet krótkotrwałe susze i nie lubi mokrego podłoża. Najlepiej rośnie w słońcu i lekkim półcieniu. Ślicznie prezentuje się na skalniakach i rabatach kwiatowych z innymi cebulowymi.

Bylina dobrze znosi zimowanie w podłożu, ale co kilka lat powinno się cebule wykopywać w momencie, gdy liście nie do końca jeszcze zaschną. Inaczej zbytnie zagęszczenie doprowadzi do znacznego osłabienia kwitnienia. Wykopane cebule przechowuje się do jesieni w suchym i ciepłym pomieszczeniu (17-20oC). Śnieżnika lśniącego rozmnaża się poprzez podział bulw.

Zobacz także: śnieżnik

 

Informator Ogrodniczy

Zapisz się do naszego Informatora Ogrodniczego. Dołącz do tysięcy ogrodników i ogrodniczek!